"Cmentarze zawsze sluzyly i beda sluzyc katolickim wiernym oraz czlonkom ich rodzin" |
Sluzymy spolecznosci katolickiej od roku 1837
Historia cmentarzy katolickich na terenie Archidiecezji Chicago siega dalej niz data zalozenia diecezji. Pierwsze katolickie cmentarze znajdowaly sie tuz obok kosciolów i sluzyly miejscowym parafiom jeszcze przed zalozeniem diecezji. Niektóre z tych cmentarzy, wciaz czynne w dniu dzisiejszym, stanowily miejsce pochówku katolików na piec lat przed otwarciem najstarszego cmentarza diecezjalnego - Calvary Cemetery, które mialo miejsce w roku 1859.
Okreslenie dokladnych dat moze byc trudne, gdyz czasami cmentarze byly zakladane, kiedy parafia wciaz jeszcze byla misja, a w innych przypadkach juz po zalozeniu parafii. Pierwsze cmentarze katolickie nie znajdowaly sie w samym Chicago, ale w regionach wiejskich.
 Najstarszym sposród cmentarzy katolickich jest bez watpienia cmentarz St. James, Sag Bridge, na którym pierwsze pogrzeby odbywaly sie juz w latach 30-tych dziewietnastego wieku. Niemniej jednak, w niewielkich osadach dookola Fort Dearborn, znajdujacych sie z dala od tego cmentarza, ludzie byli wciaz grzebani w poblizu domów lub na cmentarzu fortowym.
Znajdujacy sie na stromym zboczu nad rzeka Des Plaines w poblizu miejsca, w którym przecina ja Archer Avenue, cmentarz St. James zostal zalozony przede wszystkim przez imigrantów pochodzenia irlandzkiego. Wielu z nich pracowalo przy budowie Kanalu Illinois-Michigan, rozpoczetej w roku 1830 i zakonczonej w 1848. Niektóre odcinki kanalu sa wciaz widoczne w tej czesci naszego okregu.
W tamtych czasach Chicago nalezalo do Diecezji Vincennes. Oprócz St. James istnialy trzy cmentarze parafialne: St. Patrick, Ateny (Lemont); Transfiguration, Wauconda; oraz St. James, Nowy Strassburg (Sauk Village). Do dnia dzisiejszego mozna znalezc na tych cmentarzach nagrobki noszace daty sprzed amerykanskiej rewolucji.
W roku 1833, w Chicago podjeta zostala próba ujednolicenia praktyk pogrzebowych. W roku 1835, w poblizu dzisiejszego skrzyzowania Clark Street i Chicago Avenue zalozony zostal cmentarz protestancki; a nastepnie cmentarz katolicki w poblizu jeziora, przy 23rd Street. Juz po uplywie ok. dziesieciu lat, ze wzgledu na szybka rozbudowe miasta cmentarze te zostaly zamkniete. W miejsce dwóch zamknietych cmentarzy zalozone zostaly nowe, glównie poza terenem miasta, w okolicy Lincoln Park. Nowy katolicki cmentarz byl bezposrednim poprzednikiem Calvary Cemetery i znajdowal sie na obszarze ograniczonym obecnie przez North Avenue, Burton Place, Dearborn Parkway i State Street, w niewielkiej odleglosci na zachód od obecnej rezydencji Kardynala - Arcybiskupa. Oryginalny plan cmentarza, zawierajacy nazwiska posiadaczy dzialek, jest jedna z najstarszych list katolickich rodzin zamieszkujacych Chicago.
Cmentarz protestancki byl polozony na pólnoc od North Avenue, a swiadectwo jego istnienia przetrwalo do dzisiejszych czasów w postaci ostatniego mauzoleum rodzinnego, znajdujacego sie za budynkiem Towarzystwa Historycznego miasta Chicago.
Jednak nawet te srodki okazaly sie jedynie tymczasowe - mniej wiecej dziesiec lat pózniej podjeta zostala decyzja o przeniesieniu cmentarzy w miejsca, znajdujace sie o wiele dalej od centrum miasta.
Po utworzeniu w roku 1844 Diecezji Chicago zalozone zostaly cmentarze parafialne w: St. Joseph, Wilmette; St. Patrick, Everett (West Lake Forest); i St. Patrick, Mill Creek (Wadsworth).
Bedacy nastepca biskupa Quartera biskup Van de Velde zakupil pierwsze czterdziesci akrów obecnego cmentarza Calvary w roku 1851 za cene 20,00 $ za akr. W dniu Wszystkich Swietych 1859 roku, biskup Duggan dokonal otwarcia nowego cmentarza. Artykul opublikowany w gazecie Chicago Daily Democrat w nastepujacy sposób opisuje to wydarzenie:
"CMENTARZ CALVARY Nowy cmentarz otwarty zostal w dniu wczorajszym. Jest on przeznaczony dla pochówku wiernych zgodnie z obrzadkiem kosciola rzymsko-katolickiego. W ceremonii otwarcia cmentarza uczestniczyl Wielebny James Duggan, biskup Diecezji w Chicago, oraz pietnastu ksiezy z tej diecezji. Po uroczystym poswieceniu terenu cmentarza, biskup wyglosil okolicznosciowe kazanie, skierowane do licznie zgromadzonych na cmentarzu wiernych.
Cmentarz Calvary znajduje sie w odleglosci mniej wiecej dwóch mil na pólnoc od Rose Hill oraz okolo mili od Evanston przy drodze Milwaukee Road. Teren cmentarza obejmuje okolo stu-dwudziestu akrów ziemi, polozonej w pieknym miejscu na brzegu jeziora".
Dawniej, trase z Chicago do Calvary obslugiwal jeden pociag, kursujacy jedynie w niedziele. Przejazd trwal ok. godzine.
Pierwsza msza swieta zostala odprawiona na Cmentarzu Calvary w Swieto Wniebowziecia Najswietszej Marii Panny w roku 1865. Msze celebrowal wielebny Patrick Flannagan, który pózniej zostal duszpasterzem kosciola sw. Anny w Chicago. Wielebny spóznil sie na msze, poniewaz jego powóz utknal w wielkich zaspach snieznych po pólnocnej stronie jeziora.
Obecnie na cmentarzach katolickich odbywa sie okolo 20000 pogrzebów rocznie. Ze wzgledu na mniejsza liczbe cmentarzy, a takze zdecydowanie wieksza niz obecnie smiertelnosc noworodków i dzieci, okres najwiekszej liczby pochówków na jednym cmentarzu przypadal na wiek dziewietnasty. Nierzadko, na samym Cmentarzu Calvary odbywaly sie ponad 4000 pogrzebów rocznie.
Rejestry Cmentarza Calvary zachowaly sie do naszych czasów w doskonalym stanie i umozliwiaja identyfikacje wszystkich istniejacych tam grobów, równiez tych przeniesionych z Lincoln Park.
Historia Kosciola katolickiego w Chicago moze zostac odtworzona praktycznie bezblednie dzieki rejestrom prowadzonym na cmentarzach. Pierwszymi wiernymi Kosciola katolickiego byli przede wszystkim imigranci. W miare przyjazdu do Chicago kolejnych fal imigrantów, koscioly oraz cmentarze byly rozbudowywane, aby zaspokoic potrzeby rosnacej liczby wiernych. Wiekszosc poczatkowych prac miala raczej charakter narodowosciowy, niz geograficzny. Pierwsza zalozona w tym celu organizacja bylo Niemieckie Towarzystwo Aniola Stróza, przeznaczone dla sierot - jego powstanie odzwierciedla przybycie do naszego regionu duzej liczby Niemców. W miare uplywu czasu wybudowali oni cztery duze cmentarze, poczawszy od St. Boniface Cemetery (Cmentarz sw. Bonifacego), w miejscu, gdzie dzis znajduje sie ulica 4800 North Clark Street. W momencie otwarcia cmentarza podczas wojny secesyjnej, obszar ten znajdowal sie jeszcze poza terenem miasta.
Wkrótce pózniej, czlonkowie polskiej spolecznosci katolickiej zalozyli St. Adalbert Cemetery (cmentarz sw. Wojciecha), a nastepnie trzy kolejne cmentarze. Na przelomie wieków, katolicy litewscy zalozyli St. Casimir Cemetery (cmentarz sw. Kazimierza), natomiast spolecznosc slowacka - Our Lady of Sorrows Cemetery (cmentarz Matki Boskiej Bolesnej).
W okresie bezposrednio po zakonczeniu wojny secesyjnej, istnialy tylko trzy cmentarza diecezjalne: Calvary, bedacy cmentarzem glównie irlandzkim; St. Boniface, cmentarz niemiecki; oraz polski cmentarz St. Adalbert. Ze wzgledu na wciaz rosnaca liczbe katolików oraz ich przemieszczanie sie na obszarze diecezji, wkrótce zostala ona przeksztalcona w archidiecezje, a w okresie pomiedzy rokiem 1885 a 1905 zalozone zostaly kolejne duze cmentarza: Mt. Olivet, St. Mary, Holy Cross, Mt. Carmel, St. Casimir, Resurrection i St. Joseph. Cmentarz Mt. Carmel nie byl cmentarzem o charakterze narodowosciowym, jednak kojarzono go glównie z miejscem pochówku wloskich imigrantów.
Okres po pierwszej wojnie swiatowej przyniósl cmentarzom katolickim liczne zmiany. Na starszych cmentarzach zaczynalo brakowac miejsca, a poza tym coraz wieksza liczba katolików zamieszkiwala w nieco wiekszej odleglosci od miasta. Wlasnie w tym okresie zalozone zostaly: Holy Sepulchre Cemetery (cmentarz Swietego Grobu), znajdujacy sie w poludniowo-zachodniej czesci archidiecezji; All Saints Cemetery (cmentarz Wszystkich Swietych) w czesci pólnocno-zachodniej; oraz Ascension Cemetery (cmentarz Wniebowstapienia) na pólnoc od miasta, w okregu Lake. Co wazniejsze dla dlugofalowej dzialalnosci cmentarzy, otwarte zostaly trzy pierwsze cmentarze, w których przypadku cena zakupu miejsca obejmowala nieograniczony czas jego utrzymania. Wszystkie zakladane pózniej cmentarze równiez oferowaly taka mozliwosc, zapewniajaca odpowiednie utrzymanie grobów. Dopiero w latach 50-tych dwudziestego wieku, rozwiazanie to zaczely oferowac starsze cmentarze katolickie.
Kolejna powazna zmiana dotyczaca wygladu cmentarzy bylo wprowadzenie odrebnej, zewnetrznej obudowy, wewnatrz której umieszczana byla trumna. W zaleznosci od konstrukcji miala ona charakter grobowca lub krypty. Ich wykorzystanie poczawszy od lat 20-tych dwudziestego stulecia umozliwilo rozwiazanie problemu osiadania ziemi, wystepujacego na niektórych bardzo starych cmentarzach. Wykorzystanie tego rodzaju konstrukcji umozliwilo rozwiazanie bardzo powaznego problemu, dotyczacego utrzymania cmentarzy; problemem tym byla koniecznosc ciaglego wypelniania osiadajacych grobów. W okresie po drugiej wojnie swiatowej, stosowanie zewnetrznej obudowy grobu stalo sie obowiazkowe.
Ponadto czasy te stanowia kolejny wazny etap rozwoju i budowy cmentarzy. Nowe cmentarze byly otwierane w coraz bardziej odleglych miejscach na terenie archidiecezji. Queen of Heaven Cemetery (cmentarz Królowej Niebios) w Hillside zostal poswiecony w roku 1947, a w pózniejszym okresie - po polaczeniu z cmentarzem Mt. Carmel Cemetery - zostal najwiekszym pojedynczym cmentarzem katolickim. Nieco pózniej, centralne biuro obslugi cmentarzy zostalo przeniesione z centrum Chicago na teren cmentarza Queen of Heaven Cemetery. Cmentarz Maryhill zostal otwarty, aby w razie potrzeby zastapic cmentarz St. Adalbert. Assumption Cemetery zostal zalozony w odleglym, poludniowo-wschodnim obszarze Archidiecezji, natomiast St. Michael the Archangel (cmentarz sw. Michala Archaniola) - w czesci pólnocno-zachodniej. W tym okresie archidiecezja utracila równiez jeden cmentarz. Po zalozeniu w roku 1948 Diecezji Joliet, cmentarz Mt. Olivet w Joliet zostal przekazany pod jej opieke.
Ponadto rozpoczeta zostala realizacja pierwszych projektów renowacji starszych cmentarzy. Zachowujac w calosci ich historyczna spuscizne, cmentarze zostaly odnowione poprzez prace niwelacyjne, renowacje elementów kamiennych, nowe uksztaltowanie terenu i podobnego rodzaju dzialania, majace na celu redukcje kosztów ich utrzymania oraz zdecydowana poprawe wygladu.
Powazne zmiany dotyczyly równiez planowania zagospodarowania terenu cmentarzy. Starsze obszary cmentarza byly dalej rozwijane, jednak wiekszosc nowych terenów zostalo rozplanowanych w postaci, przypominajacej otwarty park, z religijnymi konstrukcjami w glównych punktach cmentarza. Dzieki temu, katechetyczna rola sztuki oraz architektury cmentarnej zostala zdecydowanie uwypuklona, a utrzymanie cmentarzy stalo sie mniej kosztowne i bardziej wydajne. Dla ich otoczenia, cmentarze coraz bardziej przeksztalcaja sie z niepozadanych, lecz koniecznych miejsc pochówku w wartosciowe jednostki krajobrazowe. Wszystkie powyzsze zmiany odpowiadaja równiez ewolucji wspólczesnych spoleczenstw. Ze wzgledu na rosnaca mobilnosc i czestsze zmiany miejsca zamieszkania, coraz mniej osób decyduje sie na zakup miejsc cmentarnych przeznaczonych dla calej rodziny. Zwyczajem staje sie nabywanie miejsca na dwa groby, a nowe sekcje typu "kapliczki" odpowiadaja tym tendencjom.
W roku 1950, rozpoczeta zostala realizacja programu parafialnego doradztwa, w ramach którego nasi przedstawiciele odwiedzili ponad milion rodzin, przekazujac im informacje, dotyczace kosztów zakupu miejsca na cmentarzu oraz obowiazujacych przepisów, zachecajac do podjecia niezbednych kroków jeszcze za zycia. Wspierany przez rozwijajace sie tendencje konsumentów do ostroznosci i zapobiegliwosci podczas dokonywania powaznych zakupów, program sprawia, ze wczesniejsze zakupy miejsca na cmentarzu staly sie niezwykle popularne.
Kolejna powazna zmiana byla ewolucja zwyczajów kupujacych. W ramach realizacji programu opracowane zostaly zasady "Kompleksowej Obslugi Cmentarnej," oferowanej obecnie przez kazdy z cmentarzy katolickich. Wiekszosc kupujacych opowiadala sie za modernizacja procedur zakupu, tak aby nie bylo juz konieczne kilkakrotne dokonywanie transakcji w róznym czasie. Usluga "Kompleksowej Obslugi Cmentarnej" umozliwia rodzinie nie tylko zakup miejsca na terenie cmentarza i zapewnienie jego utrzymania, ale takze nabycie grobowca oraz tablicy grobowej, jak równiez ewentualne wczesniejsze oplacenie kosztów pogrzebu w ramach pojedynczej transakcji. W roku 1980, opcja ta stanowila 80% wszystkich transakcji zakupu, realizowanych z wyprzedzeniem.
Dwa rodzaje nowych konstrukcji przyczynily sie do rozwoju terenów cmentarnych. Pierwsza z nich byly nowo budowane mauzolea, nalezace do okreslonych spolecznosci, wznoszone zarówno wewnatrz, jak i poza budynkami. Poczawszy od roku 1954, budowa tego rodzaju mauzoleów stala sie tradycja w szczególnosci wsród katolików pochodzenia wloskiego - praktyka pochówku powyzej powierzchni ziemi rozwinela sie na szeroka skale. Zalety tego rodzaju rozwiazan to lepsze zagospodarowanie terenu, walory estetyczne oraz mozliwosc skuteczniejszego zaplanowania budowli o charakterze religijnym, a takze, w miare uplywu czasu, zapobieganie uszkodzeniom na skutek dzialania warunków pogodowych i klimatycznych. W roku 1980, dziewiec duzych cmentarzy katolickich posiadalo juz mauzolea, a zakup krypt stanowil 15% nabywanych miejsc pochówku.
Prawdopodobnie jeszcze bardziej istotna zmiana bylo rozpoczecie budowy kaplic pogrzebowych. Pierwsza z nich zostala wzniesiona na cmentarzu Wszystkich Swietych (All Saints Cemetery) w roku 1961. Kazda z rodzin moze obecnie wybrac rodzaj ceremonii - przy grobie lub w jednej z takich kaplic. Wszystkie wielkie cmentarze, a takze niektóre z niewielkich cmentarzy parafialnych, dysponuja obecnie kaplicami pogrzebowymi. Ceremonia pogrzebu moze byc w nich przeprowadzana bez wzgledu na warunki pogodowe. Wykorzystanie tego rodzaju centralnych kaplic pogrzebowych umozliwilo ponadto cmentarzom obnizenie kosztów pogrzebu. Okolo 80% pogrzebów jest obecnie przeprowadzanych w kaplicach.
Pierwsze zalazki centralnej administracji cmentarzy pojawiaja sie w latach 1885-1905. Pierwszym oficjalnym zarzadca katolickiego cmentarza byl John Murphy - dyrektor cmentarza Calvary. Niemniej jednak, w miare rozwoju kolejnych grup cmentarzy i otwierania nowych, wyraznie widoczna stala sie koniecznosc centralnej koordynacji dzialan prowadzonych indywidualnie przez niezalezne od siebie cmentarze. W ten sposób utworzone zostaly trzy najwazniejsze zgrupowania cmentarzy. Katolickie cmentarze niemieckie, polskie oraz tzw. cmentarze diecezjalne, odpowiadajace poszczególnym grupom ludnosci katolickiej w regionie. Cmentarze niemieckie byly zarzadzane przez rektora Sierocinca Aniola Stróza - przez dluzszy okres funkcje te pelnil wielebny George Eisenbacher. Zarzadzal on dzialalnoscia cmentarzy w okresie piecdziesieciu lat, na poczatku dwudziestego wieku. Jego nastepca zostal biskup pomocniczy Raymond Hillinger, a nastepnie wielebny msgr Leo Diebold. Jezeli chodzi o cmentarze polskie, centralny system zarzadzania zostal zorganizowany poprzez utworzenie zarzadu, którego czlonkami byli proboszczowie polskich parafii. Jeden z nich piastowal stanowisko "Dyrektora zarzadzajacego" cmentarzy. W okresie ponad piecdziesieciu lat, funkcje te z powodzeniem sprawowalo czterech ksiezy: wielebny Wojciech Furman, wielebny msgr Tomasz Bona, wielebny msgr Jan Zelezinski oraz wielebny msgr Edward Plawinski. Równoczesnie utworzony zostal centralny zarzad cmentarzy diecezjalnych, sprawowany przez Daniela Kinsella az do jego smierci w roku 1919, a nastepnie przez jego kolejnych nastepców, az do chwili utworzenia w roku 1931 stanowiska dyrektora cmentarzy archidiecezji.
W okresie pierwszych siedemdziesieciu pieciu lat zarzadzania cmentarzami, poza stosowaniem obowiazujacych przepisów koscielnych, zarzadzanie dzialalnoscia cmentarzy mialo bardzo luzne i niezorganizowane formy. Mimo ze prowadzono rejestry i dokumentacje praw wlasnosci oraz uzytkowania miejsc pochówku, najwazniejsza byla szybka rozbudowa cmentarzy, aby móc zapewniac mozliwosc pogrzebu czlonkom szybko powiekszajacej sie spolecznosci. Biorac pod uwage posiadane zasoby i istniejace ograniczenia, liczba pogrzebów, jakie mialy miejsce w tym okresie wydaje sie wrecz nieprawdopodobna. W czasie wielkiej epidemii grypy podczas pierwszej wojny swiatowej, na samym cmentarzu Mt. Carmel chowano dziennie siedemdziesiat piec ofiar zarazy. W takich okolicznosciach, opieka nad grobami powierzona byla wylacznie czlonkom rodzin zmarlych, do których nalezalo równiez zadbanie o utrzymanie otoczenia grobu i jego wyglad. Rózne powstale w tym okresie nagrobki skladaja sie wprawdzie na malowniczy wyglad cmentarzy, jednak brak jakiejkolwiek centralnej kontroli stal sie przyczyna licznych problemów, glównie dotyczacych utrzymania terenów cmentarnych. Pierwsze skoordynowane dzialania w kwestii zagospodarowania cmentarzy pociagnely za soba wprowadzenie oplat rocznych. W zamian za oplate, wladze cmentarza zobowiazywaly sie do wykonywania okreslonych prac na dzialce nalezacej do danej osoby. W tamtych czasach, groby byly kupowane bez jakichkolwiek dalszych zobowiazan dotyczacych ich utrzymania. Uwazano, ze opieka nad grobami nalezy tylko i wylacznie do rodzin zmarlych lub innych osób, którym zostala powierzona. Wprowadzenie rocznej oplaty umozliwilo wprawdzie pewne zlagodzenie problemów dotyczacych utrzymania cmentarzy, jednak tylko w pewnej ich czesci. Koniecznosc opracowania skoordynowanego programu utrzymania cmentarzy, a takze zapewnienia finansowania zarzadzania nimi na podstawie specjalnie utworzonych funduszy stala sie oczywista.
W przypadku braku potomków lub przenoszenia sie rodzin do innych miast natychmiast pojawialy sie problemy, jednak zaobserwowalismy równiez znaczaca ciaglosc w zakresie zachowania wlasnosci miejsc na cmentarzu. Dla przykladu, po uplywie stu lat od zalozenia cmentarza sw. Bonifacego (St. Boniface Cemetery), jedna trzecia pochówków wciaz miala miejsce w obrebie miejsc zakupionych w okresie pierwszych dwudziestu lat istnienia cmentarza. Podobnie wygladala sytuacja w przypadku praktycznie wszystkich starszych cmentarzy.
W okresie wielkiego kryzysu oraz drugiej wojny swiatowej takze cmentarze przezywaly trudny okres. Ze wzgledu na ogólna sytuacje finansowa, wykonywane byly tylko i wylacznie podstawowe, niezbedne prace. Nalezy jednak wspomniec o dwóch waznych wydarzeniach, które mialy miejsce w tym okresie. Wyznaczony zostal pierwszy dyrektor cmentarzy z ramienia archidiecezji, sprawujacy bezposredni nadzór nad tzw. cmentarzami diecezjalnymi, a ponadto opracowane zostaly ogólne zasady polityki zarzadzania, obowiazujace w odniesieniu do wszystkich cmentarzy katolickich. Pierwszym dyrektorem cmentarzy, wyznaczonym przez kardynala Mundeleina, byl wielebny Samuel Lucey, który piastowal te funkcje w latach od 1931 do 1934. W roku 1943, pracownicy cmentarzy przystapili do Miedzynarodowego Zwiazku Zawodowego Pracowników Sektora Uslug.
Najbardziej istotne zmiany dotyczace zarzadzania i dzialalnosci cmentarzy zostaly wprowadzone w okresie po drugiej wojnie swiatowej. Glównym pomyslodawca tych zmian byl wielebny William Casey, mianowany dyrektorem cmentarzy z ramienia archidiecezji w roku 1934, który sprawowal te funkcje az do swojej smierci w roku 1951. Wielkosc cmentarzy i skala ich dzialalnosci rosla tak szybko, ze ojciec Casey zdal sobie sprawe z koniecznosci wprowadzenia w pelni profesjonalnego systemu zarzadzania. Po uzyskaniu aprobaty kardynala Stritcha, wielebny Casey zatrudnil pierwszego dyrektora wykonawczego cmentarzy katolickich. Byl nim George J. Klupar, który pelnil te funkcje do chwili przejscia na emeryture w roku 1963.
W okresie dzialalnosci ojca Casey'ego oraz jego nastepcy, wielebnego Francisa McElligotta, wprowadzone zostaly pewne bardzo istotne zmiany. Funkcje centralnego biura cmentarzy zostaly znaczaco rozszerzone, obejmujac ogólne zarzadzanie, równiez finansowe, a takze nadzór nad pracami projektowymi dotyczacymi prowadzenia sprzedazy oraz zarzadzania personelem. Bardzo szybko postepowala równiez mechanizacja cmentarzy. W stosunkowo krótkim czasie, prawie trzy miliony dolarów zostaly zainwestowane w wyposazenie sluzace do utrzymania terenów cmentarnych. Ponadto zdecydowanie udoskonalone zostaly obowiazujace procedury, co umozliwilo powazne zmniejszenie kosztów prac. Dzieki temu mozliwe bylo utrzymanie rozsadnego poziomu cen. Reczne kopanie grobów zostalo zarzucone poczawszy od lat 50-tych dwudziestego wieku, co umozliwilo zmniejszenie zatrudnienia o polowe.
Ponadto system zarzadzania cmentarzami na poziomie Archidiecezji zostal rozszerzony na liczne mniejsze cmentarze parafialne. Poczawszy od cmentarza sw. Benedykta (St. Benedict Cemetery) w roku 1953, w okresie kolejnych dwudziestu pieciu lat ponad dwadziescia cmentarzy zostalo objetych zarzadem Archidiecezji. Powyzszy proces zostal zainicjowany przez przedstawicieli parafii, majacych do czynienia z problemami wielkiego powojennego rozwoju terenów podmiejskich - dawne wiejskie parafie znalazly sie nagle na terenie przedmiesc, co spowodowalo koniecznosc szybkiego rozwoju parafialnych struktur, szkól i programów. Kazdy z cmentarzy parafialnych objetych nadzorem archidiecezji stosuje takie same oplaty i oferuje identyczne uslugi jak wieksze cmentarze, podlegajac jednemu z nich jako organizacji "nadrzednej".
Instytucja Katolickich Cmentarzy Chicago odegrala równiez znaczaca role w zalozeniu w roku 1949 Krajowej Konferencji Cmentarzy Katolickich. Jej pierwszym Prezesem zostal ojciec Casey, który przewodniczyl równiez pierwszej konwencji tej organizacji. Ogólnokrajowa siedziba konferencji znajduje sie w Hillside w stanie Illinois, w Katolickim Cmentarzu i Mauzoleum Królowej Niebios (Queen of Heaven Catholic Cemetery & Mausoleums).
W roku 1965 nastapilo polaczenie wszystkich grup cmentarzy katolickich, umozliwiajace wprowadzenie po raz pierwszy ujednoliconego systemu planowania, jak równiez wyeliminowanie dublowania sie podejmowanych dzialan. Ponadto poczawszy od tej chwili na wszystkich cmentarzach katolickich Chicago wprowadzony zostal wspólny system cen, oplat, strategii rozwojowych oraz obowiazujacych przepisów i regulaminów. Polaczenie wszystkich istniejacych do tej pory organizacji zarzadzil kardynal Meyer, który dostrzegl zarówno praktyczne konsekwencje takiego rozwiazania, jak i trudnosci zwiazane z zarzadzaniem wszystkimi kwestiami dotyczacymi cmentarzy bez sprawowania nad nimi faktycznej kontroli.
Po smierci kardynala Meyera, dalsze dzialania koordynacyjne byly kontynuowane przez kardynala Cody'ego. Kardynal zatwierdzil wyznaczenie Johna Philbina na stanowisko Dyrektora zarzadzajacego polaczonej organizacji. Philbin pelnil te funkcje az do lipca 1983 roku, kiedy przeszedl na stanowisko Dyrektora Dzialu Finansowego Archidiecezji Chicago.
Jego nastepca, Donald A. Massaro, zostal mianowany Dyrektorem Zarzadzajacym w styczniu 1984 roku z inicjatywy wielebnego Patricka J. Pollarda, który zostal nowym Dyrektorem z ramienia Archidiecezji, po przejsciu na emeryture wielebnego McElligotta.
Podczas pelnienia funkcji przez kardynala Bernardina, 90% katolickiej ludnosci archidiecezji korzystalo z cmentarzy katolickich. Przywiazanie wiernych do cmentarzy katolickich zalezy od przepisów archidiecezji, kwestii zwiazanych z tradycja i powiazaniami rodzinnymi, ale takze od jakosci oferowanych uslug oraz utrzymania cmentarzy. W ostatnim okresie coraz wazniejszym aspektem staje sie zapewnienie odpowiedniej tozsamosci. W czasach, w których tendencja jest laczenie cmentarzy, utrzymanie tozsamosci etnicznej oraz swiadomosci wlasnej spuscizny moze okazac sie trudne. Poczucie tozsamosci wyraza sie w umieszczaniu pewnych elementów na terenie cmentarzy zwiazanych z okreslona tradycja, jak równiez w celebrowaniu liturgii pogrzebowej w jezykach innych niz angielski. Nalezy ponadto zdawac sobie sprawe z ewoluowania struktury ludnosci na terenie naszej archidiecezji oraz pojawiania sie nowych grup, w szczególnosci osób pochodzenia latynoskiego.
W roku 1996, na cmentarzach nalezacych do archidiecezji opiekowano sie ponad dwoma milionami grobowców i nagrobków, skladajacych sie na ponad 2400000 grobów, a takze 27 konstrukcjami typu mauzoleum, liczacymi 128139 krypt oraz nisz. Cmentarze zatrudniaja w pelnym wymiarze czasowym ponad 300 pracowników. Na cele cmentarne wykorzystywane jest ponad 3000 akrów ziemi, na których znajduje sie ponad sto mil dróg. Stanowi to teren rozleglejszy, niz wiekszosc miejscowosci regionu Chicago, oczywiscie poza samym miastem.
Wszystkie, zarówno duze i male cmentarze katolickie, które zostaly kiedykolwiek zalozone, wciaz sa wykorzystywane. Wyjatek stanowi stary teren wczesnego cmentarza Calvary oraz cmentarza Mt. Olivet w Waukegan, który zostal zamkniety w roku 1960. Znajdujace sie na nim groby zostaly przeniesione na cmentarz St. Mary w Waukegan.
Na dzien dzisiejszy, na terenie Archidiecezji znajduja sie czterdziesci trzy cmentarze katolickie. Dziewietnascie z nich to cmentarze diecezjalne: All Saints, Des Plaines; Ascension, Libertyville; Assumption, Glenwood; Calvary, Evanston; Good Shepherd, Orland Park; Holy Cross, Calumet City; Holy Sepulchre, Worth; Maryhill, Niles; Mount Carmel, Hillside; Mount Olivet, Chicago; Our Lady of Sorrows, Hillside; Queen of Heaven, Hillside; Resurrection, Justice; St. Adalbert, Niles; St. Boniface, Chicago; St. Casimir, Chicago; St. Joseph, River Grove; St. Mary, Evergreen Park; oraz St. Michael the Archangel, Palatine. Dwadziescia trzy to cmentarze parafialne lub o charakterze instytucjonalnym. Stowarzyszone cmentarze parafialne lub o charakterze instytucjonalnym to: Calvary, Steger; Sacred Heart, Northbrook; St. Alphonsus, Lemont; St. Anne, Richton Park (Park Forest); St. Bede, Fox Lake; St. Benedict, Blue Island; Sts. Cyril & Methodius, Lemont; St. Gabriel, Oak Forest; St. Henry, Chicago; St. James, Sag Bridge; St. James, Sauk Village; St. Joseph, Round Lake; St. Joseph, Wilmette; St. Mary, Fremont Center; St. Mary, Highland Park; St. Mary, Lake Forest; St. Mary, Waukegan; St. Michael, Orland Park; St. Patrick, West Lake Forest; St. Patrick, Lemont; St. Patrick, Wadsworth; St. Peter, Skokie; St.Peter, Volo; oraz Transfiguration, Wauconda. Niezaleznie zarzadzane cmentarze katolickie to: Mt. Carmel, Antioch; Sacred Heart, Palos Hills; St. Mary, Buffalo Grove; St. Mary, Techny; oraz St. Mary of the Lake Seminary, Mundelein. Dalsze cmentarze o charakterze instytucjonalnym stanowia wlasnosc i sa utrzymywane przez niektóre spolecznosci religijne na ich wlasnym terenie i sluza czlonkom tych spolecznosci. Historia poszczególnych najwiekszych cmentarzy diecezjalnych zostala przedstawiona w dalszej czesci tego rozdzialu.
Niektóre sposród czterdziestu trzech cmentarzy maja powierzchnie nie przekraczajaca jednego akra. Czasami w ciagu roku odbywa sie na ich terenie tylko jeden lub dwa pogrzeby. Powierzchnia innych cmentarzy przekracza czesto 300 akrów, a na dziewieciu z nich ma miejsce ponad 1000 pogrzebów rocznie. Jezeli chodzi o calkowita liczbe pochówków, najwieksze znaczenie ma cmentarz sw. Wojciecha (St. Adalbert Cemetery), na którym w okresie stu dwudziestu pieciu lat jego istnienia pochowano prawie 300000 osób.
Cmentarze katolickie stanowia obecnie zdecydowanie wazniejszy element naszej spolecznosci niz w czasach ich zalozenia, kiedy byly zwykle izolowane od spolecznosci. Kwestie zwiazane z ochrona srodowiska oraz chec zachowania na obszarach miejskich "terenów zielonych" z korzyscia dla wszystkich mieszkanców powoduja, ze niektóre z cmentarzy maja obecnie charakter zdecydowanie bardziej otwarty, sluzac czlonkom danej spolecznosci równiez w celach pasywnej rekreacji, zachowujac przy tym pierwotna funkcje cmentarna.
W rozmowie z przedstawicielem wydawanego przez Archidiecezje pisma "The New World", ojciec Patrick Pollard, Dyrektor Cmentarzy Katolickich z ramienia archidiecezji stwierdzil, ze dzialalnosc cmentarzy stanowi jeden z kluczowych elementów poslugi kosciola. Ojciec Pollard stwierdzil równiez, ze posluga ta stanowi niezwykle wazny element Dziel Milosierdzia. (patrz rozmowa z ojcem Pollardem)
Dzialajac w takim samym duchu, czyli poczucia poslugi pogrzebowej jako jednego z najwazniejszych elementów dziel milosierdzia zwiazanych z nasza wiara, kardynal Francis George odrzucil zlozona mu przez jedno z wielkich przedsiebiorstw pogrzebowych oferte dotyczaca zarzadzania cmentarzami katolickimi w Chicago. W rozmyslaniach na temat cmentarzy katolickich, kardynal George stwierdza: "Kiedy spogladamy w przyszlosc trzeciego tysiaclecia Chrzescijanstwa, z pewnoscia wspaniala i pocieszajaca jest swiadomosc, ze nasze katolickie cmentarze sprawuja opieke i beda zawsze sie troszczyc o doczesne szczatki naszych bliskich, oczekujacych na zmartwychwstanie." (patrz szczególy w artykule dotyczacym wypowiedzi kardynala George'a)
|
| Dalsze informacje dotyczace cmentarzy katolickich oraz pogrzebów: |
|
|
|
| |
|
Wybierz
poświęcone miejsce
 Podczas chrztu znajdujemy się w świętym miejscu – Kościele katolickim. Więcej... |
Wcześniejsze planowanie pogrzebu
z doradcą
 Przekonaj się, jak łatwo jest wybrać odpowiednie opcje, dotyczące cmentarza i pogrzebu, jak również kremacji Więcej... |
Poznaj Chrześcijański
Obrządek Pogrzebowy
 "Czuwanie, nabożeństwo żałobne i obrządek pogrzebowy to droga... Więcej... |
|
